...با کبری در شب دهم کبريا

گنه کرد در بلخ اهنگری                        به شوشتر زدند گردن مسکری

پدر خورد ان میوه خبط و ما                  نرفتیم انسو زدییم اینوری

دو روزی است با رایت مردمان             که اقا شده بچه انتری

پرست کوی و برزن زه عفریتگان          فراموش کرده است ما را زری

بدنبال زلف سیاهش شدییم                 نصیبم شد اما : نر خری

شنیدی که دل هی صدایت زند             به ما چون رسی گوییا تو کری

چو ما التماست کنیم نیمه شب             سحر گه تو ابروی ما میبری

به افطار ما بوسه ای خواستییم           شفا بر گنه کارییم اوری

نکن ظلم و بنشین دغل روزگار           نه با ما چنین کن نه با دیگری

ز حکمت بسته است سر و دستمان        ز رحمت گشود اینک اما دری

نشسته است شاهد؛ سر سفره ام            پنیر است و سبزی کمی بربری

گلو و النگو همه مرمری                   نگاهش کنیم از سر خواهری

سحر شد بیا یک پک از ما بگیر!    تو با ما نکن اینقدر دلبری!

چو خواستیم بگیریم ما دامنش         ملایک نمودند؛ افسونگری

بگفتند حیضی مکن بی نماز             که عقبی نشانت دهیم یکسری!

و رفتند و بستند چشمانمان                نشانم ندادند حور و پری

شنیدیم ما  خود به گوشهایمان        فشاندند دست و نمودند قری

یهو از زمین این ندا در رسید      بیا بچه پایین؛ ور بپری!

زمین کم ز شرت به اسایش است    که در اسمانها نشاندی شری!

                                      ******

پی نوشت:ما دگر ادم شدییم ای کبریا

               جان مامانت کمی کوتا بیا

              بیست روز اخر تحمل کی کنم

             لطف فرما و همین حالا بیا!

/ 27 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ايلا

سلام دوست گرامی ممنونم از حضورتان ای فرزند آدم دل تو حرم من است چگونه در حرم من بيگانه را راه می‌دهی؟ و چگونه در اين منزلگاه محبت ديگران را پذيرايی می‌کنی؟ وجود تو فرش قدم های ياد من است چگونه غريبه ها قدم بر اين فرش می‌نهند؟

سيد مهدی موسوی

آرشیو وبلاگ را بخوان اگر باز هم جوابت را نگرفتی حتما برایت مقالاتی را ارسال می کنم ممنونم از لطف بسیارت...

لعيا

من ايرانم آقای پورامينی . کاش ارمنستان بودم.

آيدين

زمانه وار اگر می پسندیم کر و لال به سنگفرش تو این خون تازه باد حلال مجال شکوه ندارم ولی ملالی نیست که دوست جان کلام مناست در همه حال قسم به تو که دگر پاسخی نخواهم گفت به واژه ها که مرا برده اند زیر سوال تو فصل پنجم عمر منی و تقویمم بشوق توست که تکرار می شود هر سال ترا ز دفتر حافظ گرفته ام یعنی که تا همیشه ز چشمت نمی نهم ای فال مرا زدست تو این جان بر لب آمده نیز نهایتی ست که آسان نمی دهم به زوال خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می خواهی بگو رسیده بیفتم به دامنت ‚ یا کال ؟ اگر چه نیستم آری بلور بارفتن مرا ولی مشکن گاه قیمتی ست سفال بیا عبور کن از این پل تماشایی به بین چگونه گذر کرده ام ز هر چه محال ببین بجز تو که پامال دره ات شده ام کدام قله نشین را نکرده ام پامال تو کیستی ؟ که سفرکردن از هوایت را نمی توانم حتی به بالهای خیال

آيدين

سلام..واقا عالی بود......کاش اشعار بنده هم مثال اشعار شما بود.

علی اکبر رشيدی

زندگی من گلی زرد است که از فراق تو می خشکد سلام خوشحال میشم سر بزنید

نغمه

به سرتا پاي عالم همدمي نيست جراحت هاي دل را مرهمي نيست كوير سينه ي پزمردگان را درين فصل عطشنا كي نمي نيست سلام من آپ کردم اون قسمت آخرش خیلی خوشم اومد