خورشید نامه

برای دکتر دلها

دگر مرا صدا نکن

که مرده ام

وشب درون چشمهای من رسوب کرده است

درون صحنه مصیبتم

تیر خورده ام

پر از جراحتم.

 

هوار !

ز رنجهای نا تمام برده ام

هوار !

ز دیده و شنیده و کرده ام

ز هر چه هست و بود فرار کرده ام

و مرگ ای نگار من !

دگر مرا رها نکن.

 

*****

 

چه بی ترانه ام

چه بکر چو نامه نخوانده ام

کسی صدا نمی زند مرا

پرم ز بغض پرم ز حزن پر از بهانه ام

چقدر برای بوسه ای پیاده رفته ام

چقدر برای دیدنت نظاره کرده ام:

                          سیاهه را!

جهان

پر است از غریبه ها

و نیستی تو اشنای من !

چقدر بی راهه رفته ام.

 

بیا

برایت آرزو نذر کرده ام

بیا

برایت آبرو خرج کرده ام

بیا

برایت از خدا ترانه قرض کرده ام

بیا که ویرنه است خانه ام

دخیل قفل هر چه عادتم بیا!

                                     کسی شفا نمی دهد مرا.

   + داود پورامینی ; ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸٧
comment نظرات ()