خورشید نامه

...با کبری در شب دهم کبريا

گنه کرد در بلخ اهنگری                        به شوشتر زدند گردن مسکری

پدر خورد ان میوه خبط و ما                  نرفتیم انسو زدییم اینوری

دو روزی است با رایت مردمان             که اقا شده بچه انتری

پرست کوی و برزن زه عفریتگان          فراموش کرده است ما را زری

بدنبال زلف سیاهش شدییم                 نصیبم شد اما : نر خری

شنیدی که دل هی صدایت زند             به ما چون رسی گوییا تو کری

چو ما التماست کنیم نیمه شب             سحر گه تو ابروی ما میبری

به افطار ما بوسه ای خواستییم           شفا بر گنه کارییم اوری

نکن ظلم و بنشین دغل روزگار           نه با ما چنین کن نه با دیگری

ز حکمت بسته است سر و دستمان        ز رحمت گشود اینک اما دری

نشسته است شاهد؛ سر سفره ام            پنیر است و سبزی کمی بربری

گلو و النگو همه مرمری                   نگاهش کنیم از سر خواهری

سحر شد بیا یک پک از ما بگیر!    تو با ما نکن اینقدر دلبری!

چو خواستیم بگیریم ما دامنش         ملایک نمودند؛ افسونگری

بگفتند حیضی مکن بی نماز             که عقبی نشانت دهیم یکسری!

و رفتند و بستند چشمانمان                نشانم ندادند حور و پری

شنیدیم ما  خود به گوشهایمان        فشاندند دست و نمودند قری

یهو از زمین این ندا در رسید      بیا بچه پایین؛ ور بپری!

زمین کم ز شرت به اسایش است    که در اسمانها نشاندی شری!

                                      ******

پی نوشت:ما دگر ادم شدییم ای کبریا

               جان مامانت کمی کوتا بیا

              بیست روز اخر تحمل کی کنم

             لطف فرما و همین حالا بیا!

   + داود پورامینی ; ۱٢:٤٩ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱ مهر ۱۳۸٦
comment نظرات ()