خورشید نامه

تشنگی

تشنگي...

 

چون نشسته به ديدار اّتشي

خاكستر نشين ابي ، وچون تفته در هرمان قطره اي ، هيچ نيابي

 

ان دم كه به ناز گوشه چشمي پريشاني ، اّ ني

وين دم كه چشمها خموش گوشه پنهاني ... ماني !؟

 

اي ! مه گرفته ظلمت روي تورا در اّب

درياب ! ناي خسته من را به تيغ خواب

 

گم گشت نا شنيده من در گلوي تو

بشكست و ريخت انچه نبود ارزوي تو

 

ما را در اين تموز سر قحط سالي ات

يك جرعه ، نمك از لب مستي فزون خود

                                                                            تا ساعتي دگر فرست

                                                                     ... زيرا كه اب از سرم گذشت...

   + داود پورامینی ; ٦:٢۸ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢۸ فروردین ۱۳۸٤
comment نظرات ()