خورشید نامه

از شرق ادمی

از وقتی که برای اولین بار کتاب "اسانسور مرگ" نوشته میکی اسپیلین (از سری کتابهای جیبی و جنایی کارگاه مایک هامر) را بدست گرفتم و چندی بعد قلم را برداشتم برای نوشتن ؛ و تا سالهای اکنون که بسیار خوانده و همانقدر نوشته ام ؛ خیلی می گذرد ( ان موقع 11سالم بود)

می خواندم : از منتهی الامال تا رساله عملیه فلان شیخ که مرجع تقلید پدرم بود ؛ از ترجمه نسبیت انیشتن تا اموزش فوتبال زیر نظر پله( اسطوره فوتبال برزیل) از رمانهای کلاسیک تا نظریات علی شریعتی از قران و نهج البلاغه تا کلیله و دمنه... تا چنین گفت زرتشت نیچه تا چرخ دنده سارتر تا نمایشنامه های برتولت برشت تا دیوان فلان خواجه شاعری ؛ گمنام متوفی قرون ماضی...و همه اینها بدان خاطر بود که نه خواندن را دوست داشتم که بل چون اب و غذا بود برایم و در این میان شعر همیشه جایگاه ویژه ای داشت.

همیشه مرا می لرزاند این کلمات موزون مقفا؛ به هیجانم می اورد ؛ و گاه چنان مستم می کرد که نپرس ؛ و بسیار پیش می امد که به تحسینم وا می داشت ؛ اما به ندرت پیش می امد که حسی فراتر از اینها که گفتم داشته باشم ؛ جایی که در برابر شعری به زانو در می امدم .

... شاید روزی در باب شعر و شاعری ؛ که چیست و کیست نوشتم ؛ اما فعلا این را داشته باش که اگر روزی چیزی دیدی و خواندی که "بیچاره ات" کرد یقین بدان با شعر و شاعری روبرو هستی .

 

                                          ****

شاعر کسی نیست که جفنگ بگه     یا مثل من حرفای قشنگ بگه

شاعر توی کارش مهارت داره       واسه گفتن شعر طهارت داره

شاعر توی کارش فلسفه داره          همیشه با خدا جلسه داره

او از هر ملایی مبرز تره              ادم که نیستش خیلی خره!

زیر پاش گرچه همیشه پلاسه         توی عرش کلی با کلاسه

او متخصص جهان بینی یه            نه مثل همه جای دهان بینی یه

هر چی که همه بو میکنن فقط         او پس داده همه رو از مقعد!

پره همیشه توی زیر سیگاریش       کمتر میشه اونو گیر بیاریش

توی عیش و شادی با همه مونه       توی حزن و غمش تنها می مونه

وقتی کسی قدرش رو ندونه            واسه تخماش شعرش رو می خونه!

شما مسلمونین بابا یا کافرین!          این قدر نگین به به! یا آفرین !

چیزی که زیاده حرف مفت             یکی نپرسید بابا! شاعر چی گفت

وزنش همش قدر یه ارزنه             حرفای بوداری می زنه

شاعر با شعرش حال می کنه          کارای خیلی محال می کنه

آسمون و به ریسمون می بافه          فرق نداره توی حمومه یا کافه

گاهی حرفاش ماله زیر نافه            اما دلش آینه؛ پاک و صافه

سینه اش سپر جلوی حرف زوره     تو دلش یه چلچراغه بلوره

از دماغ گنده ها خیلی دوره             با بیچاره ها ولی جوره جوره

توی سفره اش اگه نون پیدا شه         نصفش مال گدا ها میشه

با هیچکسی معاملش نمیشه             همیشه شریک خدا میشه

همه دنیا اگه یک جا باشه               بازم ردیف شعراش ای کاشه!

خدمتی که شاعر به بشر کرد          اونو گرفت و زیر وزبر کرد!

شعر بشر و از خواب می پرونه      عاقلا رو می کنه دیوونه

اونقدر یارو رو می دوونه              تا به اوونجای خدا می رسونه

شعر مثل نخود مشکل گشاست          همیشه توی جیب من و شماست

اجی مجی اصلا لازم نداره            هر جایی که میرسه گل می کاره

دنیا بی شاعر دار الامجانین           نکنه سر به سر شاعر بذارین

با یک بیته که دنیا قشنگه              بی شعر دنیا مثل شرت تنگه

شاعرا با همه یک فرق دارن         افتابند ولی فقط شرق دارند

مردم اگه سیم و زرق دارند           شاعرا همشون برق دارند

مجتهد اصول و خارش خونده        شاعر حصول و تو خارج خونده

دکتره  دولا و پهنا می کنه             اون با شعر؛ دلا رو وا میکنه

نون مداحه توی روغنه                توی چهل سالگی شاعر بی زنه

هسته رو میشکونه فیزیک دونه     شاعره که توی دلها می مونه

عارف خودش رو خدا می دونه     شاعر خودش رو گدا می خونه

تمام عمر پی پوله بازاریه            واسه شاعر دنیا دو زاریه

تا یکی می خواد سیاست بکنه       شاعر او رو ملامت می کنه

تا یکی می خواد جنگ را بندازه    شاعر زیر پاش سنگ میندازه

تا یکی عاشق یکی می شه            استاد زبون فارسی میشه

شعره که همه رو عاشق می کنه    شاعر بی عشق دق می کنه

قدمت شعر هم مثل صداست         قیمت شاعر پیش خداست

شعر تو ظلمت دنیا مثل نوره       حرف خدای داود توی زبوره

شاعرا بی شک همشون سپورن    تا ظلمت رو از دنیا بشورن

...

 

 

   + داود پورامینی ; ٥:۳۳ ‎ب.ظ ; شنبه ٧ آذر ۱۳۸۸
comment نظرات ()