خورشید نامه

اموزش فيل بانی به زبان خوش

دل درون سینه ام ترکیده است             خنده بر روی لبم ماسیده است

سیل یغما برد روزهای مرا                   بر سرم باران شب باریده است

مانده ام تنها پریشان ؛ یک کسی            سیب امید مرا دزدیده است

سیلی سرخت مرا درمان نبود               روی زردم را دنیا دیده است

مار انکارت ببین نیشم زده                 چشم ما از ریسمان ترسیده است  

غنجه های عشق را این روزها             مرگ از دامان فردا چیده است

بستری تخت مجنون خانه ام                لیلی اما روی پول خوابیده است

درد غربت در تنم افتاده است              شعر هذیان در سرم پیچیده است

فیلسوفان! فیل و فیل بانی کنید        ریشه دندان عقل پوسیده است

   

   + داود پورامینی ; ٢:٥٩ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٤ مهر ۱۳۸٦
comment نظرات ()

ملاقات با ملک الموت در يک شب مانده به اذن فوت

...سي روز است

                   كه پله پله از اين برج بالا ميروم

                  در پاگرد پله بيست ونهم فوت كرده ام

                 اميد به دست ياري كس نيست تا ابد

                                             اخر حقوق همه را سر برج ميدهند.

   + داود پورامینی ; ٦:۱٤ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱٩ مهر ۱۳۸٦
comment نظرات ()

دعای پيش از اظهار

عصری خواهم امد

        و مرامی خواهم اورد ؛ که بدیع است و عجیب

        حاکمان را خواهم گفت:

                                        ای گردنهاتان گشته کلفت ؛ تیغ اوردم تیغ

                                                                               تیغ تیز تقدیر

خواهم امد

              به ریس جمهور کاسه اشی خواهم داد

             به قاضی بانکی دیگر خواهم بخشید

            و سپوران را خواهم گفت:

                                              چه تماشا دارد سطل

            جوانی خواهد گفت بیکارم

            من به او *الهام* را خواهم بخشید

           لیلی خواهد گفت:چهل سال است ؛ مانده ام بی شوهر

                                                      من جگرش را خواهم خورد

          و مجنون را از تیمارستان خواهم اورد سر سفره عقد

          سر گلدسته مسجد جامع گیتار خواهم زد

          و همانجا سجده خواهم کرد خدا را بی عیب

          و عزا را ممنوع

          و خدا را مسموع

          و حیا را مجموع خواهم کرد

          دشمنان را خواهم گفت:

                           امشب خانه ام مهمانید؛لطف کنید بگویید چی میل دارید

         مرز را افسانه خواهم کرد

        من کتک خواهم خورد از یک بچه کولی

        و خواهم خوابید با زن زیبای جزامی

        و خواهم رقصید روی سکوی فینال جام حذفی

       و خواهم نوشید لیوان صداقت را وسط کنفرانس خبری

                                        ... و بهم خواهدم زد ؛ حقه ی ؛ بازی را

      فیلها من به هوا خواهم کرد

                              خوابها خواهم دید

                                               جای خالی شما را نیز پر خواهم کرد

خواهم امد

              و ریش شریعت را اصلاح خواهم کرد

              و بیان را خواهم فرمود : ازادی!

             و عدالت را بستری خواهم کرد

             قدرت را تضعیف

            تبعیض را تبعید

           اقتصاد را تقسیط خواهم کرد

                                    و به شانس خواهم گفت: شیر یا خط!

         بودجه را افشا

        قانون را اجرا

       وعده را امضاخواهم کرد

                         و کرامت را تعمیر

                         و سانسور را کور خواهم کرد

                                   من ؛ شفاعت را به جماعت خواهم خواند

خواهم امد

          کراوات خواهم بست

                             ادکلن خواهم زد

                                        پیتزا خواهم خورد

                                                        * سکشق * خواهم ورزید.

                                                          *****

پی نوشت: با اجازه سهراب سپهری

   + داود پورامینی ; ٩:٢٤ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱٧ مهر ۱۳۸٦
comment نظرات ()

وقتشه... سری بزنيم به اتاق فرمان

چه کنم شوم ز خودم رها                    ز خودم مسم به تو مبتلا

چه کنم خدا تو شهنشهی                    که تو ننگری به من گدا

مشکن دلم به تلنگری                         به اسیر خود مکن این جفا

سیهم مبین گل با صفا                      به شب سیه بکن این دعا:

ز گناه من گذرد خدا                           تو زمن مگیر دل خون بها

   + داود پورامینی ; ٥:٠۸ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۳ مهر ۱۳۸٦
comment نظرات ()

ماه گرفتگی

....

ماه تو پیراهن عثمان جهل            ماه من افتاده در چاه غزل

عالمان رویت ماه در جدل             ملت وماهواره در ماه عسل

ان یکی افتاده در فقه تا کمر          وین یکی مست جمال صد قمر

ان ؛زمان با ماه معنا می کند           این مدام دولا و پهنا میکند

بر مدار دین خود گردیده اند          مردمانی که سحر خوابیده اند

ان ؛ به استدلال سنت؛ میکند        این مدام با خویشتن چت میکند

عقل اورا موش فطرت خورده است  هوش این در راه خوابش برده است

فقه در تنبان شرع افتاده است         اصل هم از اسب فرع افتاده است

مانده ایم ما در هوای هردو بام         بی ثمر افتاده ایم در کنج جام

روزها ما روزه میگیریم و شب       از زمین واسمان گیریم لب

در مرام خویش تنها مانده ایم        دوستان رفتند و ما جا مانده ایم

رفتگان مرهون هر امرزشند            ماندگان در کند و کاو و پرسشند

ای! ای ملای دهر شهر ما               باز کن میخانه ها را بحر ما

منبر وعظ شما گل کرده است         بند ایمان مرا شل کرده است

در بروی غیر دوست بستیم ما        از کنار فیض تو جستیم ما

بحر اب و نان گدایی می کنیم        اسمان را هم نگاهی می کنیم

از دل بشکسته مستان بترس ؛       اه مظلوم گیر محرومان بترس!

خانه ام اندازه یک سوزن است       شهر نه گوری است جای مردن است

اقتصادم را خصوصی می کنی؛        مسترابت را عمومی می کنی؟

در دیانت شیعه حر علی ؛           در سیاست پیرو ماکیاولی؟

کافر کیش شما هستیم ما            هوشیار و عاقلید مستیم ما

حکم ارتداد اگر دادی بده              قبل از ان یک استکانم می بده! 

   + داود پورامینی ; ٢:٢۱ ‎ق.ظ ; شنبه ٧ مهر ۱۳۸٦
comment نظرات ()